تو فریبِ چاه بی‌تهِ زمان را خورده‌ای جانم!

پشت سیستمم، خسته و کلافهام و هرآن ممکنه بزنم زیر گریه. به کسی که اونطرف صفحه نگام میکنه نگاه میکنم، به خودم، تمرینا را به یاد میارم و نفسهای عمیق میکشم. به دستای اون پسر توی عمق سرد اقیانوس فکر میکنم، به صداش که مدام اسمش را تکرار میکردم تا مانع یخ زدنش بشه. اسممو تکرار میکنم، و چیزهایی که وحود ندارن و درحال آبیاریشونم. نفسهای عمیق میکشم و توی درگیریهای متن گریهام را فراموش میکنم. قرار نبود آسون باشه، و قرار نبود ناامید نباشم. پشت سیستمم و موقع استراحت سرم را بالا میگیرم و توی هیچی غرق میشم. فکر...

ادامه مطلب