تو فریبِ چاه بیتهِ زمان را خوردهای جانم!

یاتو|

همه چیز همینقدر بینهایت به نظر میرسه، تا وقتی فکر کنیم همه همیشه هستند، همهچیز همین قدر نگفته و فاش نشده باقی میمونه، همهی دوستت دارمها و دلم برات تنگ شدهها، همهی قربونت برمها و پاشو بریم یک جای دور! همهی خسته نباشیها و چقدر صدات آدم را آروم میکنه! همهی کاش همو میدیدیم و چه خوب که همو دیدیمها! همهچی. همین قدر شیک مجلسی نگفته و توی ویترین باقی میمونه تا وقتی بمیره! تا وقتی این بینهایت درون ذهنمون گرفتار یک گور تنگ بشه! تا با خودمون بگیم عه و دیگه اندازهی هزار سال هم حرف بزنیم نمیشه اندازهی ادن موقعی که جاش بود حرف بزنیم....

تو فریبِ چاه بی‌تهِ زمان را خورده‌ای جانم!...